பூவாதே காய்க்கும் மரமுள மக்களுளும் ஏவாதே நின்றுணர்வார் தாமுளரே - கூவாது எவ்வளவும் இயலா(து) விரைத்தாலும் நன்குகா வித்தெனவே பேதைகள் உரைத்தாலும் தோன்றா உணர்வு.

Poovaathe kaaikkum maramula makkalulum evaathe nindrunarvaar thaamulare - koovaathu evvalavum iyalaathu viraiththaalum nankugaa vithtenave pethaigal uraiththaalum thondraa unarvu.

Just as some trees bear fruit without ever flowering, some people act with insight entirely on their own, unprompted. But like a seed sown in barren ground that never truly grows, no amount of teaching will awaken understanding in a fool.